حسین رضاعباسی، گوینده باسابقه شبكه رادیویی جوان، پدر بودن را تجربهای مؤثر در تغییر نگاه فردی و حرفهای خود دانست و گفت: این تجربه، مسئولیتپذیری او را در زندگی و برنامهسازی رادیویی افزایش داده است.
به گزارش روابط عمومی معاونت صدا، گوینده باسابقه شبكه رادیویی جوان، پدر دو فرزند است؛ دختری 30 ساله با تحصیلات عالی در رشتههای ژنتیك، شیمی و بیوشیمی كه در حوزه آموزش زبان فعالیت دارد و پسری 28 ساله كه مهندسی برق خوانده و در حوزه فنی و مخابراتی مشغول به كار است.
وی با اشاره به تأثیر پدر بودن بر نگرش شخصی و كاری خود گفت:پدر بودن قطعاً در نگاه من تأثیر داشته است. همواره تلاش كردهام تجربیاتم را، چه از زاویه پدر بودن و چه از منظر زندگی كاری، به شنوندگان منتقل كنم.
رضاعباسی افزود كه این انتقال تجربه تنها محدود به آنتن رادیو نبوده و همكاران و فرزندانش را نیز دربرگرفته است.
وی گفت:بخش زیادی از زمانم را با همكارانم میگذرانم و سعی كردهام تجربیاتم را با آنها در میان بگذارم. درباره فرزندانم نیز تلاش كردهام آنچه آموختهام را منتقل كنم، هرچند قضاوت میزان موفقیتم بر عهده خود آنهاست.
این گوینده رادیو با اشاره به شرایط اقتصادی و معیشتی جامعه، ایفای نقش پدرانه در روزگار امروز را دشوار توصیف كرد و افزود:بسیاری از پدران امروز، بخش عمدهای از وقت خود را صرف مسائل معیشتی میكنند. داشتن یك شغل ثابت و انجام چند كار همزمان، ناخواسته بر نقش پدرانه تأثیر میگذارد و باعث میشود برخی بایستهها و نبایستههای تربیتی دچار آسیب شود.
وی نقش همسرش را در تربیت فرزندان تعیینكننده دانست و تصریح كرد:بار اصلی تربیت فرزندان، چه از نظر عاطفی و روحی و چه از نظر مدیریت خانه، عملاً بر دوش همسرم بوده است. حتی بخشی از مسئولیتهایی كه بر عهده من بوده نیز توسط ایشان انجام شده و همچنان ادامه دارد.
رضاعباسی كه سابقه معلمی نیز دارد، گفت تجربه پدر بودن در شیوه ارتباط او با مخاطبان رادیو نمود داشته است.
وی افزود:چه در دوران تدریس و چه در فعالیت رادیویی، همواره تلاش كردهام با نگاه پدرانه با كودكان، نوجوانان و جوانان صحبت كنم؛ نه از موضع بالا، بلكه با تكیه بر مثال و تجربه. میزان موفقیت این رویكرد را باید از بازخورد شنوندگان سنجید.
این گوینده شبكه رادیویی جوان در پایان، روز پدر را فراتر از یك مناسبت تقویمی دانست و گفت:
هر پدر و مادری در مواجهه با آسیب یا خلل در زندگی، به دنبال ریشه مشكل و راه اصلاح آن است. امیدوارم هیچ پدری در برابر خانواده خود، نه از نظر عاطفی و نه از نظر معیشتی، احساس شرمندگی نكند.