ققنوس؛ ماموریتِ احیای هویت ملی در دلِ عصر دیجیتال

تهیه‌كننده و نویسنده برنامه ققنوس كه شنبه تا چهارشنبه ساعت 15 زنده از رادیو فرهنگ پخش می شود گفت : در دنیایی كه سرعت و سطحی‌نگری، بر فضای رسانه‌ای حكم‌فرمایی می‌كند، بازگشت به ریشه‌ها نه یك انتخاب، بلكه یك ضرورت برای بقای هویت است.این برنامه ادبیات را موزه‌ای از گذشته نمی‌بیند بلكه میراث كهن را زنده و جاری می‌بیند و در عصر دیجیتال به دنبال هویت‌سازی و پیوند بین دیروز و امروز با حضور اساتید ادبیات و نمایش ادبیات پویای معاصر است.
معصومه سادات علوی‌نكو، تهیه‌كننده و نویسنده برنامه «ققنوس» (رادیو فرهنگ) گفت :در برنامه «ققنوس»، كه از گروه ادب و هنر روانه آنتن می شود ما ادبیات را موزه‌ای از گذشته نمی‌دانیم؛ بلكه معتقدیم این میراث، زنده و جاری است. بزرگ‌ترین چالش ما در عصر دیجیتال، «هویت‌سازی» است. تلاش ما این است كه حكمت و معرفتِ نهفته در ادبیات كهن را با زندگی امروز گره بزنیم. وقتی درباره «منطق‌الطیر» یا متون كلاسیك صحبت می‌كنیم، پرسش اصلی ما این است: این داستان‌ها در مواجهه با مشكلاتِ امروزِ انسان دیجیتال، چه راهكاری دارند؟ ما با بهره‌گیری از اساتید به‌روز ادبیات، نقشه راهی برای مخاطب ترسیم می‌كنیم تا دریابد كه میراث كهن ما، همچنان الهام‌بخشِ زیستنِ بهتر است. البته از ادبیاتِ پویای معاصر نیز غافل نیستیم؛ شعر و داستانِ امروزِ ما، آیینه تمام‌نمایِ دغدغه‌های همین مخاطبِ امروزی در عصر رسانه های رنگارنگ است.
او در حوزه تولید محتوا برای ادبیات آیینی، دینی و شعر مقاومت و پاسداشت زبان و ادبیات فارسی بیان داشت : نگاه ما دو مرحله‌ای است: نخست، بازتابِ بهترین تولیدات موجود برای معرفی به مخاطب؛ و دوم، «نقد منصفانه» برای رسیدن به آنچه باید باشد. در «ققنوس» جسارتِ نقد داریم؛ ما در كنارِ مقایسه كارهای داخلی با استانداردهای جهانی، به دنبالِ تبیینِ مؤلفه‌های «آثارِ مطلوب» هستیم.
این‌تهیه كننده و نویسنده تاكید كرد : دغدغه جدی ما این است كه «محتوایی بودن» و «عمق معرفتی» فدایِ سطحی‌نگری نشود. ما می‌خواهیم به شنونده بگوییم كجای راه هستیم و چه استانداردهایی ما را به آن نقطه مطلوب می‌رساند.
علوی نكو كه نویسندگی این برنامه را بر عهده دارد پاسداشت زبان را به مثابه هویت ملی از مهم‌ترین ویژگی های نویسندگی در ققنوس عنوان كرد و گفت :در جایگاه نویسنده، نگاهم به بزرگانِ ادبیات است؛ به‌ویژه آن‌هایی كه با «آكادمیك كردن» ادبیات، پیوندی میان متون دیروز و جهانِ دانشِ امروز برقرار كردند، اما شاید كمتر شناخته شده‌اند. او توضیح داد : تمركز من در نویسندگی، تنها بر «واژه‌گزینی» نیست؛ دغدغه من، فراتر از جایگزینیِ كلماتِ بیگانه با فارسی است. تمامِ تلاش من این است كه به مخاطب بگویم چرا زبانِ فارسی، هویت و شناسنامه ماست.چرا نباید در برابرِ فرهنگ‌های غیر، مرعوب شویم؟ پاسخ در «عمقِ اتصالِ» ما به زبانِ مادری است. ما باید فارسی را مثلِ جان و اموالِ ارزشمندمان حفظ كنیم و به دستِ نسل بعد بسپاریم. این میراثی است كه از قرن‌ها پیش به ما رسیده و هنوز زنده است؛ اگر ما در نوشتار و گفتارِ خود از نحو و دستورِ زبانِ فارسی مراقبت كنیم، یعنی داریم این امانتِ بزرگ را پاسداری می‌كنیم. در «ققنوس»، من در پیِ نوشتنِ متن‌هایی هستم كه فقط «كلمه» نباشند؛ بلكه «جرقه» باشند برایِ بازگشتِ مخاطب از جوان تا میان‌سال به آغوشِ شیرین و اصیلِ ادبِ فارسی؛ چرا كه ما بدونِ زبانِ فارسی، حافظه تاریخی و هویتِ فردی‌مان را گم می‌كنیم.