كلید رونق تولید گندم و برنج؛ از «عشق كشاورز» تا «جیب پُر»

عطاالله هاشمی در گفت‌وگو با «سكه صبح» با اشاره به پیشنهادهای مطرح‌شده از سوی مخاطبان درباره استفاده از بذرهای اصلاح‌شده، مكانیزاسیون و روش‌های نوین آبیاری، اظهار داشت: تمامی این دیدگاه‌های تخصصی قابل احترام است و كشاورزی امروز نیز بر پایه علم، فناوری و دانش روز استوار شده است.

وی افزود: كشاورزان ایرانی نیز به این اصول آگاه هستند و از ظرفیت‌هایی مانند بذر مناسب، فناوری‌های نوین و حتی هوش مصنوعی در حوزه كشاورزی شناخت دارند.

عشق به كار؛ نقطه آغاز تولید
هاشمی یكی از مهم‌ترین مؤلفه‌های موفقیت در كشاورزی را علاقه و انگیزه كشاورزان دانست و گفت: كشاورز باید عاشق كار خود باشد و این ویژگی در كشاورزان ایرانی به‌خوبی دیده می‌شود؛ به‌گونه‌ای كه در مقاطع مختلف، منافع ملی را بر منافع شخصی ترجیح داده‌اند.

درآمد مناسب؛ حلقه مفقوده تولید پایدار
رئیس بنیاد ملی گندمكاران كشور تأكید كرد: مهم‌ترین عامل در افزایش تولید، برخورداری كشاورز از درآمد مناسب است. اگر كشاورز از نظر مالی تأمین باشد، خود به‌دنبال بهترین بذر، فناوری و روش‌های نوین خواهد رفت و نیازی به توصیه‌های مكرر نیست.

وی با اشاره به نمونه‌های موفق كشاورزی در كشور افزود: بیش از 95 درصد كشاورزان نمونه، افرادی هستند كه از توان مالی مناسب برخوردارند و همین موضوع به افزایش بهره‌وری آنان كمك كرده است.

لزوم حمایت هدفمند دولت از كشاورزان
هاشمی با بیان اینكه در بسیاری از كشورهای دنیا حمایت‌های گسترده‌ای از بخش كشاورزی صورت می‌گیرد، گفت: دولت باید شرایطی فراهم كند تا كشاورزان به درآمد پایدار برسند. این حمایت‌ها می‌تواند شامل یارانه، نوسازی تجهیزات، تأمین فناوری و سایر زیرساخت‌ها باشد.

پرداخت به‌موقع؛ شرط حفظ انگیزه كشاورز
وی در ادامه با اشاره به مشكل تأخیر در پرداخت مطالبات كشاورزان اظهار داشت: كشاورز با امید به دریافت به‌موقع پول محصول خود، مراحل كاشت، داشت و برداشت را طی می‌كند تا بتواند هم زندگی خود را اداره كند و هم برای كشت بعدی آماده شود.

هاشمی تأكید كرد: تأخیر در پرداخت‌ها، علاوه بر ایجاد مشكلات معیشتی، موجب كاهش انگیزه و از بین رفتن شور و اشتیاق كشاورزان می‌شود و در نهایت به افت تولید منجر خواهد شد.

به گفته رئیس بنیاد ملی گندمكاران، اگرچه توسعه فناوری و دانش كشاورزی ضروری است، اما بدون تأمین معیشت و حمایت اقتصادی از كشاورزان، دستیابی به تولید پایدار محصولات اساسی امكان‌پذیر نخواهد بود.