مطالبات بیمه‌ها با تأخیر جدی پرداخت می‌شود

به گزارش روابط عمومی رادیو سلامت، دكتر عباس بدخشان سرپرست حوزه ریاست و مشاور رئیس دانشگاه علوم پزشكی گلستان در برنامه «به زندگی سلام كن» رادیو سلامت با اشاره به گستره فعالیت دانشگاه علوم پزشكی گلستان گفت: این دانشگاه دارای هفت دانشكده، بیست‌وشش بیمارستان، 333 عضو هیات علمی و 3هزار و 949 دانشجو است كه در حوزه‌های مختلف آموزشی، پژوهشی و درمانی مشغول فعالیت هستند.

بدخشان با بیان اینكه حوزه بهداشت به‌عنوان خط مقدم پیشگیری از بیماری‌ها اهمیت ویژه‌ای دارد، افزود: در استان گلستان بالغ بر 800 مركز فعال داریم كه شامل 590 خانه بهداشت، 100 مركز جامع سلامت، 58 مركز جامعه شهری و 52 پایگاه سلامت شهری می‌شود. بهورزان در خانه‌های بهداشت، وظیفه بیماریابی و ارائه خدمات اولیه را برعهده دارند و نقش كلیدی در ارتباط مستقیم با مردم روستاها ایفا می‌كنند.

وی ادامه داد: در حال حاضر 21 پروژه در حوزه بهداشت در دست اجراست و تفاهم‌نامه‌هایی برای تكمیل زیرساخت‌ها با حمایت استانداری منعقد شده است. این پروژه‌ها شامل ساخت و تجهیز مراكز جدید، توسعه خدمات پیشگیری و ارتقای سطح دسترسی مردم به خدمات سلامت است.

بدخشان با اشاره به برخی اقدامات اخیر دانشگاه گفت: افتتاح بخش تخصصی تالاسمی در بیمارستان آزادشهر و جذب 149 نیروی جدید برای روستاهای استان از جمله برنامه‌های مهمی بوده كه در ماه‌های اخیر انجام شده است. این اقدامات در راستای ارتقای كیفیت خدمات درمانی و پاسخگویی به نیازهای مردم مناطق محروم صورت گرفته است.

وی در ادامه به مشكلات مالی دانشگاه اشاره كرد و گفت: یكی از اصلی‌ترین چالش‌های ما تأخیر در پرداخت مطالبات از سوی سازمان‌های بیمه‌ای است. در برخی بخش‌ها 7 تا 8 ماه خدمت ارائه شده اما هنوز مطالبات دریافت نشده است. این تأخیر علاوه بر تأثیر مستقیم بر پرداخت حقوق پرسنل، مانع توسعه خدمات و خرید تجهیزات پزشكی می‌شود و حتی پرداخت بدهی‌های جاری مانند حامل‌های انرژی را با مشكل مواجه كرده است.

مشاور رئیس دانشگاه علوم پزشكی گلستان افزود: پرداخت به‌موقع مطالبات نه‌تنها برای حفظ انگیزه و رضایت كاركنان ضروری است بلكه برای استمرار خدمات درمانی و ارتقای كیفیت آن نیز اهمیت حیاتی دارد.

وی در پایان اظهار كرد: توجه به نیروی انسانی و پرداخت به‌موقع مطالبات باید در اولویت قرار گیرد. نیروی انسانی مهم‌ترین سرمایه حوزه سلامت است و بدون حمایت كافی از آنان، دستیابی به اهداف توسعه‌ای در حوزه بهداشت و درمان امكان‌پذیر نخواهد بود.